» .اسلایدر » شعر فراسپید تریبون ندارد/ برخورداری از پشتوانه جمعی؛ علت موفقیت شعر کلاسیک

تاریخ انتشار : ۱۳۹۸/۰۳/۱۰ - ۰:۲۲

 کد خبر: 9349

یک شاعر:‌

شعر فراسپید تریبون ندارد/ برخورداری از پشتوانه جمعی؛ علت موفقیت شعر کلاسیک

گروه فرهنگ و هنر ـ علی آزاد با بیان اینکه شعر فراسپید در جذب مخاطب موفق نبوده است، اظهار کرد: شعر کلاسیک یک پشتوانه جمعی دارد درصورتی‌که شعر فراسپید هنوز در این زمینه موفق نشده است و حتی در این زمینه تریبون نیز ندارد.

شعر فراسپید تریبون ندارد/ برخورداری از پشتوانه جمعی؛ علت موفقیت شعر کلاسیک

به گزارش آتی نیوز، نشست شعر «فرا سپید» هشتم خردادماه در انجمن شعر امین با حضور علی آزاد، شاعر در انجمن شعر امین برگزار شد.

 در این نشست که هرهفته چهارشنبه برگزار می‌شود، افراد حاضر در نشست اشعاری که خودشان سروده بودند را خواندند و همچنین یکی از شاعران شعری برای امام حسن (ع) سرود.

علی آزاد، شاعری که حدوداً از دهه ۷۰ همراه جلسات شعر مشهد است، بیان کرد: فراسپید یکی از جریان‌های فعال روز‌های ادبیات است که در محافل ادبی سروصداهای فراوانی کرده است. این جریان در سال ۷۲ توسط دکتر فرزاد میراحمدی ارائه شد. در واقع هسته مرکزی این امر را دکتر میراحمدی خلق کرد.‌ شعر سپید شاملویی بعد از دهه ۷۰ مسیر خود را عوض کرد و به ساده‌نویسی روی آورد و باید گفت که فراسپید در ضدیت با سپید نیست. می‌گویند فراسپید انقلاب در ادبیات فارسی است اما در حقیقت ساده‌نویسی، انقلاب ادبیات فارسی است.

این شاعر سبک فراسپید یکی از انگیزه‌هایش برای گرایش به فراسپید را روایت گریزی این جریان دانست و گفت: این مشخصه در دهه ۷۰ یکی از مؤلفه‌های شعری من بوده است. یک فراسپید‌نویس در یک‌لحظه به تمام پدیده‌ها، نگاه و ساحت تکثر معنا ایجاد می‌کند که در یک پازل می‌گنجد. افرادی به دلیل نفهمیدن این نوع شعر، می‌گویند شعر نیست.

وی در ادامه در خصوص شعر سپید شاملویی این‌چنین اظهار کرد: شعر سپید شاملویی تنفس من را تنگ کرده بود. شعر یک درصد از احساس است و یک جایی باید از سپید شاملویی جدا می‌شدم و به فراسپید پیوستم.

وی در ادامه درباره ویژگی‌های فراسپید این‌گونه اظهار کرد: فراسپید این ویژگی که بازی‌های زبانی در آن وجود داشته باشد، ندارد. تفاوت این سبک با شعر سپید این است که یک پیام به گیرنده نمی‌دهد. هر شعری از یک حادثه شروع می‌شود. این سبک یک‌ خرده‌روایت را وسط ذهن ناخودآگاه من می‌آورد. البته من با موضوع «ناخودآگاه» مشکل ‌دارم چون یک انسان دینی همیشه آگاه است. این سبک جهان برخورد خرده‌روایت نیست بلکه جهان برخورد روایت است و ذهن من برای این‌که این روایات را از دست ندهد، تقطیع خطی می‌کند و فرصت تقطیع پلکانی ندارد. این نوع شعر، مخاطب را از جایی به ‌جایی می‌برد که انتظارش را ندارد. این سبک آشنایی‌زدایی را خیلی دور می‌اندازد و نگاهش کروی و سه‌بعدی است.

وی در ادامه با بیان اینکه این سبک، سینمایی بر کاغذ است، گفت: این سبک نگاهی از دوربین چشم دارد. ما در این شعر با زیرسیستم‌ها روبه‌رو هستیم چراکه می‌خواهیم خیال و رؤیا بنویسیم. تصاویر حاصل زمان‌پریشی است. در فراسپید چندصدایی می‌شنوید و مخاطب از متن خارج و دوباره به متن وارد می‌شود. در این سبک، گفتمان میان دوم‌شخص و سوم شخص در رفت و آمد است. زمان و مکان اغلب در این سبک پرش دارد. فراسپید از همه امکانات شعر فارسی از رودکی تا امروز برخوردار است. 

وی در ادامه این نکته را افزود: وظیفه من شاعر این نیست که هم نظریه‌پردازی کنم و هم شعر بگویم. یک حدفاصل وصلی است بین شاعر و منتقد که ما آن را نداریم. نه‌تنها در خراسان که در ایران نیز نداریم. منتقدی که باشعور معاصر وارد حوزه نقد شود نداریم. یک منتقد آگاه بر اساس پیشانی و برندی که شعر خورده است، باید شعر را نقد کند. کسی که منتقد اشعار عاشورایی است، نمی‌تواند اشعار من را نقد کند.

وی در انتهای این نشست این‌چنین اظهار کرد: فراسپید، مانیفست ندارد و‌ علیه مانیفست است اما دوستان یک سری ریزه‌کاری‌ها را توضیح داده‌اند. اگرکسی روزی برای فراسپید مانیفست نوشت، آن روز مرگ مانیفست است. فراسپید در جذب مخاطب موفق نبوده است چراکه فرهنگ این کشور غزل و کلاسیک است و ما هرسال با حافظ فال می‌گیریم. شعر کلاسیک یک پشتوانه جمعی دارد درصورتی‌که شعر فراسپید هنوز در این زمینه موفق نشده است و حتی در این زمینه تریبون نیز ندارد.

انتهای پیام/ ۱۰۰۲


برچسب ها :
ارسال دیدگاه