» .اسلایدر » موسیقی داخلی از لحاظ ریتم و ملودی تفاوتی با نمونه لس‌آنجلسی آن ندارد!

تاریخ انتشار : ۱۳۹۸/۰۲/۳۰ - ۱۶:۵۲

 کد خبر: 9086

یک پژوهشگر:

موسیقی داخلی از لحاظ ریتم و ملودی تفاوتی با نمونه لس‌آنجلسی آن ندارد!

گروه فرهنگ و هنر ـ حسن رضایی بحرآباد در خصوص موسیقی‌های امروز کشور گفت: اگر امروز به موسیقی‌های دارای مجوز داخل کشور دقت شود، حداقل از لحاظ ریتم و ملودی تفاوتی میان موسیقی داخلی و لس‌آنجلسی نمی‌شود، قائل شد.

موسیقی داخلی از لحاظ ریتم و ملودی تفاوتی با نمونه لس‌آنجلسی آن ندارد!

به گزارش آتی نیوز، نشست بررسی تحول ترانه امروز با حضور علیرضا بدیع، شاعر و ترانه‌سرای نیشابوری و حسن رضایی بحرآباد، پژوهشگر حوزه جامعه‌شناسی فرهنگی، دانشجویان و علاقه‌مندان به این حوزه، ۲۹ اردیبهشت‌ماه در کانون موسیقی دانشگاه فردوسی مشهد برگزار شد.

حسن رضایی بحرآباد با بیان اینکه موسیقی در دنیای اسلام و در میان ایرانیان بنا به دلایل فرهنگی و تاریخی، به‌عنوان هنر درجه یک شناخته نشده است، گفت: در دهه ۲۰ تا ۳۰ فضای نسبتاً آزاد سیاسی، موسیقی ملی و میهنی به خاطر رواج زیاد موسیقی عامیانه در رادیو رشد نکرد.

وی ادامه داد: از اواخر دهه ۴۰ و رخ دادن واقعه سیاهکل در ۱۳۴۹، نسل جدید موزیسین‌ها که بعضاً از فرنگ آمده بودند، اول در فیلم ظهور کرد و کم‌کم به صورت مستقل وارد شد.

رضایی در خصوص موسیقی‌های امروز کشور گفت: اگر امروز به موسیقی‌های دارای مجوز داخل کشور دقت شود، حداقل از لحاظ ریتم و ملودی تفاوتی میان موسیقی داخلی و لس‌آنجلسی نمی‌شود، قائل شد. ممکن است کلام تفاوت‌های داشته باشد که آن‌هم به خاطر نظارت است و بسیار شاهد هستیم که مشابه خواننده‌های خارجی در داخل تولیدشده کسانی مثل خشایار اعتمادی، عیوضی و قاسم افشار نمونه‌های آن هستند.

وی بیان کرد: در فضای موسیقی قبل از انقلاب آزادی‌های اجتماعی وجود داشت، اما محدودیت‌های سیاسی خیلی زیاد بود، بنابراین آنچه کم بود خودش را در هنر، موسیقی، شعر، نقاشی و فیلم ما خودش را نشان می‌داد.

این پژوهشگر اظهار کرد: در حال حاضر اگر کسی در ترانه مثال واژه رنگین‌کمان بیاورد ما می‌گوییم زبان ترانه‌های دهه ۷۰ را دارد؛ با توجه به اینکه رنگین‌کمان نماد همجنس‌گرایی است، حتی شاید امروز از گفتن آن پرهیز شود.

علیرضا بدیع، ترانه‌سرای نیشابوری نیز با بیان اینکه ترانه «دو ماهی» هسته ابتدایی ترانه نوین است، گفت: تصنیف‌های دهه ۲۰ و ۳۰ و آثار خوانندگان نسل اول موسیقی، چه از لحاظ شکل‌بندی احساسات و چه از لحاظ کلامی به ادبیات کلاسیک بسیار پایبند بودند. آنچه در ترانه نوین تغییر کرد، یکی دغدغه مردم و دیگری نوع نگاه شاعر به کلام بود که دریچه‌های متفاوتی را به روی مخاطب باز می‌کرد.

وی با بیان اینکه پس از انقلاب و پس از اتمام جنگ حدود ۱۰ سال کرکره شعر و موسیقی پایین کشیده شد و به علت نوع نگاه حاکمیت و طلاب، موسیقی به حاشیه رفت، اظهار کرد: حتی از آوردن نام ترانه پرهیز می‌شد، به جای آن از واژه «سرود» استفاده می‌کردند. در دهه ۷۰ در دوران سازندگی و ریاست جمهوری آقای هاشمی رفسنجانی، رادیو، تلویزیون و نیاز مردم به موسیقی و وزارت ارشاد به سمت شعر و ترانه توجه کردند.

وی موسیقی امروز را اینگونه تعریف کرد: موسیقی تخت یک لایه بی‌خاصیت بی‌رنگ و بوی تکراری خاک بر سری داریم و برخی مثل محسن چاوشی، محسن یگانه، احسان خواجه امیری و… در همین ژانر خوش می‌درخشند.

این ترانه‌سرا با بیان اینکه اگر اینکه امثال بهنام بانی در کنسرت بالا و پایین می‌پرند، آزادی نیست، افزود: ما نظام مهندسی شده کلمات را در کجای دهه ۹۰ می‌بینیم؟ این مباحث حتی از یک کیلومتری ترانه‌های کسانی چون حامد همایون و بهنام بانی و حمید هیراد نمی‌توانند عبور کنند.

وی ادامه داد: ما را در محبسی از موسیقی و فرهنگ انداخته‌اند و می‌گویند: «همینه که هست!» و اگر خیلی اعتراض شود، مقداری نمک هم کنار این نان خشک به ما می‌دهند و ما فکر می‌کنیم که این نمک چه چیزی است. این نمک برای ما کنسرت بهنام بانی می‌شود.

بدیع با بیان اینکه دهه ۹۰، دهه رجعت به گذشته هم نیست، زیرا گذشته پرباری داریم و در واقع دهه ۹۰ دهه رسیدن به هیچ و پوچ است، گفت: در این دهه، کم‌کم گروه‌های موسیقی شکل می‌گیرد.

وی ابراز کرد: در کشورهای دیگر گستردگی و تنوع وجود دارد و مردم حق انتخاب دارند، اینجا مردم محصور شده‌اند و نه ابزاری در اختیار مردم گذاشته شده و نه ما خواستیم، بلکه به همین سطح محدود اکتفا کردیم.


برچسب ها :
ارسال دیدگاه