» .اسلایدر » جای خالی هنرهای بومی خراسان در خیابان هنر مشهد

تاریخ انتشار : ۱۳۹۸/۰۱/۱۵ - ۱۶:۳۳

 کد خبر: 7774

آتی نیوز گزارش می‌دهد؛

جای خالی هنرهای بومی خراسان در خیابان هنر مشهد

گروه فرهنگ و هنر ـ خیابان هنر مشهد در حالی در ایام نوروز پذیرای اهالی هنر بود که خبری از هنرهای بومی خراسان در آن نبود و تنها یک غرفه به این استان اختصاص یافته بود.

جای خالی هنرهای بومی خراسان در خیابان هنر مشهد

به گزارش آتی نیوز، سابقه خیابان‌های موضوعی در ایران زیاد نیست. پای این پدیده را اولین بار تهرانی‌ها با خیابان غذای سی تیرشان به کشورمان باز کردند و نوروز سال گذشته نوبت به مشهد رسید که فوداستریت‌دار شود. شهرداری مشهد اما نوروز امسال خیابان هنر را هم به لیست خیابان‌های موضوعی مشهد اضافه کرد. خیابانی که در این ۱۵ روز عید محلی شده برای نزدیکی هنرمندان و هنرشان به شهروندان.

درست همان‌جایی که نوروز گذشته شهرداری، با کلی سروصدا و تبلیغات اولین فوداستریت مشهد را راه انداخت و نقد و تعریف‌ها را به جان خرید، گذر متفاوتی را به نام هنر افتتاح کرده که با آنچه سال قبل در بلوار باهنر اتفاق افتاد، زمین تا آسمان فرق دارد و نه تنها صدای مردم و اهالی کوثر و باهنر را درنیاورده، بلکه از همین الان دست ‌به ‌کار شده و با شهرداری نامه‌نگاری کرده‌اند که این خیابان اصلاً دائمی باشد.

خیابان هنر نه به‌اندازه نمونه مشابه قبلی‌اش یا همان فوداستریت وسعت دارد و نه حتی به آن مقدار برایش تبلیغات و کار رسانه‌ای انجام شده است. بنرها و استندهای خیابانی منحصر به چند خیابان اطراف بلوار باهنر می‌شود، برای همین هم خیلی از مشهدی‌های هنردوست و حتی برخی از هنرمندان تا چهار، پنج روز پیش از وجود چنین گذری در مشهد که به هنر و هنرمندان اختصاص داده شده، بی‌اطلاع بوده‌اند.

منصور رحیمی که از هنرمندان مشهدی است و خیلی اتفاقی سر از خیابان هنر درآورده است، با تأسف از اینکه چرا روی این اتفاق خوب هنری در مشهد مانور داده نشده است، گفت: به نظر من خیابان هنر تجربه‌ای تکرارنشدنی برای مردم است. واقعاً مردم چند بار دیگر و در کجا می‌توانند از نزدیک نمایش خیابانی ببینند یا اینکه موسیقی نواحی ایران را از فاصله چند متری بشنوند و لذت ببرند. حیف که به‌جای گذر هنر که خوراک فکری به مردم هدیه می‌دهد، روی خیابان غذا مانور داده می‌شود و تبلیغش می‌کنند.

سحر مونسی و چند نفر دیگر از هنری‌های مشهد هم می‌گویند که داشتند خودشان را آماده می‌کردند که به جان شهرداری و معاونت فرهنگی‌اش غُر بزنند که چرا نوروز ۹۸ فقط تئاتری‌ها در جشنواره خانه بهار سهم دارند و سر بقیه هنرها بی‌کلاه مانده است. البته خودشان از روز سوم و چهارم جشنواره خیابان هنر دست‌به‌کار شده‌اند و نقص عدم تبلیغات درست و حسابی را جبران کرده، دهان‌به‌دهان در حال تبلیغ برای گذر هنر هستند و آن‌طور که می‌گویند جواب هم گرفته‌اند و هر شب خیابانشان مهمان یکی از بزرگان و صاحب سبک‌های هنر مشهد و خراسان بوده است.

اگر بخواهیم جشنواره خیابان را کوتاه توصیف کنیم، مختصر و مفید بهتر واژه‌هایی است که می‌توان برای این جشنواره نوروزی به کار برد. البته که اگر دست‌اندرکارانش وقت بیشتری می‌گذاشتند و گزینش بهتری از میان هنرهای موجود در مشهد انجام می‌دادند، خیابان هنر از این چیزی که امروز هست گسترده‌تر و جذاب‌تر می‌شد.

محمدرضا توفیقیان، یکی از بازدید‌کننده‌های خیابان هنر به خالی بودن جای هنرهای خراسانی در این گذر هنری اشاره کرد و گفت: خیابان هنر کار ارزشمندی در مشهد است، اما وقتی من مشهدی پا به این خیابان می‌گذارم، دوست دارم هنرهای شهر و استان خودم را ببینم. هنرهایی که اگر قرار بود در اینجا حضور پیدا کنند، همه این غرفه‌ها را پُر می‌کردند و جایی برای هنرهای فرنگی یا آن‌هایی که در همه‌جای کشور نمونه‌اش پیدا می‌شود، نمی‌ماند. اختصاص دادن یک غرفه به هنرهای خراسان به نظرم ظلم آشکار به این بوم است.

همه خیابان هنر که از باهنر ۳ و ورودی بوستان پرنیان آغاز می‌شود، ۱۲ غرفه دارد که هرکدامشان مشغول ارائه یک هنر خاص هستند. از مینیاتور و سفالگری و نقاشی روی شیشه گرفته تا خوشنویسی و نقاشی. هنرهایی که همه‌شان یا کاملاً ایرانی هستند و مال خودمان، یا اینکه به قول عُلمای فن ما آن‌ها را مال خود یا ایرانیزه کرده‌ایم. فضای خیابان هنر هم با بنرها و تصاویر شمسه و مقرنس و سایر المان‌های هنرهای سنتی ایرانی تزئین شده تا فضای این گذر هم با این نمادهای هنری سنتی ایرانی به مخاطبانش آرامش هدیه بدهد و هم با خلق نوستالژی، بازدیدکننده جذب کند. از حق نگذریم تا حدودی هم موفق بوده است. گوشه‌گوشه بوستان پرنیان هم پرشده از کارهای هنری هنرمندان. از تلفیق سنگ‌تراشی و فلز گرفته تا نقاشی‌های دیواری که این بار به‌جای دیوار روی زمین کشیده شده‌اند و المان‌های به قول هنری‌ها آوانگارد که باید ساعت‌ها به آن خیره شوید تا سَر از مفهومش دربیاورید.

البته این غرفه‌ها فقط محل ارائه و نشان دادن کارهایی که در کارگاه درست‌شده نیستند و هنرمندان پیش چشم بازدیدکنندگان دست به خلق اثر هنری می‌زنند تا همه از نزدیک ببینند که مثلاً صفرتا صد تولید فلان تابلوی نقاشی یا تابلوی مینیاتور چگونه است و هنرمند چه زحمت‌ها که برای این اثر هنری نمی‌کشد. در برخی غرفه‌ها هم مردم خودشان می‌روند کنار هنرمندها می‌نشینند و به قول معروف ناخنکی به هنر می‌زنند تا هم بفهمند که کار هنری کردن مرد کهن می‌خواهد و کار هرکسی نیست و هم اینکه ببینند که چند مَرده حلاج هستند و اصلاً از پس کارهنری برمی‌آیند یا نه. مثل غرفه فرت‌بافی که هنر سنتی خراسان است و مردم خودشان می‌روند پای دستگاه نساجی می‌نشینند و چند رَج پارچه می‌بافند. برای همین است که جلوی غرفه‌ها جای سوزن انداختن پیدا نمی‌شود و نقطه اشتراک همه‌شان هم موبایل‌هایی است که دارند همه لحظات را با عکس و فیلم ضبط می‌کنند.

بهروز رزاق که استاد خوشنویسی یکی از آموزشگاه‌های مشهد است، در گفتگو با آتی نیوز بیان کرد: خیابان هنر پدیده‌ای جدید در مشهد است و من حداقل نمونه کشوری برایش سراغ ندارم. درست است که این تجربه همین الان نقاط ضعف بسیاری دارد و اگر قرار است که ادامه داشته باشد باید حتماً این اشکالات برطرف شود، اما برپایی چنین جشنواره‌ای باعث شده فاصله بین هنرمندان و مردم کم شود و خیلی از بچه‌های هنرمند از پستو و کنج دنجشان بیرون بیایند و با مردم و شهروندان تعامل کنند. از طرفی خود مردم هم از نزدیک شاهد خلق یک اثر هنری هستند و خیلی خوب می‌فهمند که هنرمند وقتی اثری را دست می‌گیرم و آن را به انتها می‌رساند با چه مشکلات و سختی‌هایی روبه‌رو است.

اما خیابان هنر مشهد فقط منحصر به هنرهای تجسمی و تزئینی و کارهایی از این دست نیست و از هنرهای هفتگانه، هنرمندان موسیقی و هنرهای نمایشی هم در این خیابان حضور دارند، اما به سبک و سیاق خودشان. همین‌که اذان تمام می‌شود و جمعیت بازدیدکننده‌ها زیاد می‌شود، گروه موسیقی محلی بساطشان را راه می‌اندازند و شروع می‌کنند به نواختن و فضای خیابان را برای چند دقیقه‌ای دست می‌گیرند. بازدیدکننده‌ها هم هر جا که هستند، خودشان را به‌جایی می‌رسانند که گروه موسیقی محلی در حال اجرای برنامه هستند و باز گوشی‌های تلفن همراه بیرون می‌آید و دوربین‌ها به کار می‌افتند. گروه موسیقی هم انصافاً کم نمی‌گذارند و هم سازهای محلی‌شان را می‌نوازند و هم رقص‌های آیینی‌شان را به نمایش می‌گذارند که از صفرتا صدش برای مردم جذاب است و برای همین متقاعد می‌شوند که تا آخر برنامه روی پا بایستند و کار این گروه را به تماشا بنشینند. چون به قول خودشان دیدن چنین برنامه‌ای آن هم در مشهد که اجازه برگزاری کنسرت و اجرای موسیقی زنده‌ای داده نمی‌شود، شاید هر صدسال یک‌بار اتفاق بیفتد. بچه‌هایی هم که کارشان تئاتر است و نمایش‌های خیابانی، جدای از جشنواره خانه بهار هر شب اینجا برنامه دارند. از نمایش‌های سنتی مثل مبارک و حاجی‌فیروز و نقالی گرفته تا کارهای مدرن‌تری که مخاطبان خاص خودش را دارد. با این همه وقتی که صدای نمایش هم بلند می‌شود، باز مردم بازدید غرفه‌ها را رها می‌کنند و دنبال صدا را می‌گیرند تا برسند به محل برگزاری نمایش تا ببینند اگر نظرشان را جلب می‌کند و سلیقه‌شان است تا انتهایش بمانند، اگر هم که نه بروند سراغ بازدید از غرفه‌های خیابان هنر.

نظرات مردم درباره خیابان هنر کاملاً متناقض است. بی‌هیچ حد وسطی عده‌ای به هیچ عنوان از این جریان خوششان نیامده است و آن را پول‌حرام‌کردن می‌دانند؛ در همین خصوص رضا استادی که از طیف مخالفان تنها گذر هنری مشهد است در گفت‌وگو با ما گفت: من معنا و مفهوم اینکه چند هنرمند را در چندین غرفه دورهم جمع کنیم را نمی‌فهمم. به فرض که این‌ها هنرشان را هم ارائه کردند. چه نفعی برای منِ شهروند دارد. این همه گالری و مغازه در شهر است که همین چیزها را برای نمایش به عرضه گذاشته‌اند. با پولی که برای این خیابان خرج شده، می‌شد کلی کار مفید دیگر برای شهر انجام داد.

عبدالله عزیزی هم که دست خانواده‌اش را گرفته و آن‌ها را به یک گردش فرهنگی آورده، از طیف موافقان سفت وسخت خیابان هنر است، به خبرنگار آتی نیوز گفت: یکی از حلقه‌های گمشده شهر مشهد، تفریح فرهنگی است. تفریحی مثل خیابان هنر که همه هنرمندها از هنرهای تجسمی گرفته تا موسیقی دور هم جمع شوند و به مردم کار ارائه کنند.

وی بیان کرد: قدم زدن در این محیط و نگاه کردن به کارهای هنری هنرمندان، من و خانواده‌ام را برای لحظاتی از افکار منفی و استرس‌زا دور می‌کند و باعث می‌شود آرامش پیدا کنیم. کاش این حرکت‌های فرهنگی در مشهد ادامه‌دار باشد.

انتهای پیام/


برچسب ها :
ارسال دیدگاه