» .اسلایدر » خود را فرزند جنگ می‌دانم

تاریخ انتشار : ۱۳۹۷/۱۲/۱۸ - ۱۱:۲۹

 کد خبر: 7423

یک شاعر:

خود را فرزند جنگ می‌دانم

گروه فرهنگ و هنر ـ شاعر کتاب «سه‌گانه خاورمیانه» با بیان اینکه فقط ۱۸ روز از جنگ تحمیلی کوچکتر است، گفت: من خود را فرزند جنگ می‌دانم و از کودکی علاقه خاصی به فضای جنگ و جبهه داشتم.

خود را فرزند جنگ می‌دانم

به گزارش آتی نیوز، جلسه شعرخوانی، گفتگو و رونمایی از کتاب شعر «سه‌گانه خاورمیانه» با حضور گروس عبدالملکیان، شاعر این کتاب، ۱۶ اسفند ماه در محل انتشارات چشمه دلشدگان برگزار شد.

در این جلسه ابتدا گروس عبدالملکیان، دبیر بخش شعر نشر چشمه ضمن ابراز خوشحالی از حضور دوباره در مشهد، بیان کرد: من نوشتن را از پنج سالگی آغاز کردم. آن زمان طبیعتاً سواد خواندن و نوشتن نداشتم، در نتیجه من می‌گفتم و مادرم می‌نوشتند و مادر به خاطر علاقه‌مندی جدی که به ادبیات به واسطه پدرم داشتند، همه آنها را مکتوب نگه داشته‌اند. شاید یک روز آن‌ها را در یک فضایی منتشر کنم، چرا که دست کم با نمک هستند. چیزهایی که من آن زمان می‌گفتم و مادر می‌نوشتند، نامه‌هایی به سربازها بود.

عبدالملکیان با بیان اینکه فقط ۱۸ روز از جنگ تحمیلی کوچکتر است، گفت: من خود را فرزند جنگ می‌دانم. علاقه مندی خاصی هم به فضای جنگ و جبهه داشتم. به طوری که در خانواده معروف است و خیلی‌ها به شوخی به من می‌گفتند «گروس همه نگرانی تو این بود که نکند من بزرگ بشوم و جنگ تمام شده باشد». به هر حال در آن دوره مملکت درگیر جنگ بود و فضای جبهه و سربازها حتی در تهران هم پررنگ بود. مثلاً اگر در اتوبوس سربازی را می‌دیدم، هر طور شده می‌خزیدم و خود را به او می‌رساندم تا کنار او بایستم. تمام بازی‌هایم در جبهه‌بازی خلاصه می‌شد و حتی برخی از شعرهای پدرم در کتاب «ریشه در ابر» که در دهه شصت منتشر کردند، نوشته است سرباز کوچک که کاملاً توصیف بازی‌های بنده است که چه کارهایی می‌کردم.

این شاعر بیان کرد: بنابراین اینگونه فضاها شدیداً با کودکی من آمیخته شده بود. بعدها فهمیدم که گویا هیچ جنگی تمام نمی‌شود، جنگ‌ها فقط شروع می‌شوند. چرا که وقتی به اولین کتاب خود در ۲۰ سالگی نگاه کردم، به شعرهایی پی بردم که ناخودآگاه این شعرها در کودکی من ریشه دارند. مثلاً در شعری در کتاب حفره‌ها این گونه نوشته‌ام: «دراز کشیده‌ام، زنم شعری از جنگ می‌خواند، همین مانده بود تانک‌ها به تخت خوابم بیایند، گلوله‌ها خواب‌هایم را سوراخ سوراخ کرده‌اند،…»

وی در انتها اشاره کرد: فضای خاورمیانه در این کتاب کاملاً نمادین است، یعنی خاورمیانه‌اش ایران است و خاورمیانه‌اش جهان است. در این کتاب تلاش شده در عین اینکه خاورمیانه است، جهان است و در عین اینکه جهان است، خاورمیانه است و در عین اینکه بی‌کران است، کرانمند است و در عین اینکه کرانمند است، بی‌کران است. تلاش شاعر این بوده که بتواند این فضا را بسازد. همچنین فرم این کتاب من را خیلی درگیر کرد، چرا که فرم تازه‌ای دارد. همین باعث شد زمان طولانی‌تری را برای آماده شدنش وقت بگذارم.

وی بیان کرد: این کتاب نه منظومه است، یعنی یک شعر بلند نیست و نه یک مجموعه است. بهتر است اینگونه بگویم که این کتاب هم منظومه است و هم مجموعه است. به گونه‌ای که شما می‌توانید همانند هر مجموعه شعر دیگری کتاب را از میانه باز کنید هر کدام از شعرها را بخوانید و اگر کتاب را از ابتدا تا پایان بخوانید هم روایت یک روحی پدید می‌آید. بنابراین این کتاب یک مجموعه شعر پیوسته است و همین کار را سخت می‌کرد.

در انتهای جلسه گروس عبدالملکیان چند شعر از مجموعه «سه‌گانه خاورمیانه» برای حضار خواند. همچنین زمانی هم برای امضا کردن کتاب‌هایشان گذاشت.

انتهای پیام/


برچسب ها :
ارسال دیدگاه